تولید صدای اسپیکرهای معمولی با استفاده از یک آهنربا برای حرکت دادن یک هسته انعطاف پذیر به جلو و عقبی می باشند. آنها از پخش کننده های صدا (بلندگویی) استفاده می کنند که سیگنال الکتریکی را به حرکت های فیزیکی (صدا) تبدیل می کنند. یک توییتر نوعی بلندگو (پخش کننده صدا) است که بالاترین محدوده فرکانسی را تولید می کند. دو نوع دیگر پخش کننده ها نیز میدرنج ها و ووفرها هستند.

اساساً یک بلندگو یک هسته انعطاف پذیر، یا دیافراگم است که با حرکت بسیار سریع به جلو و عقب برای تولید امواج صوتی بکار می رود. معمولا دیافراگم از کاغذ، پلاستیک یا فلز درست شده است و به سوسپانسیون پهن انتهایی چسبیده است. همچنین سوسپانسیون که همان اطراف هسته است، یک حاشینه فلزی انعطاف پذیر است که باعث حرکت هسته می شود و به سبدی وصل شده است که قاب فلزی بلندگو است.

در قسمت باریک انتهایی هسته یک Voice coil است که به سبد توسط رینگ فلزی وصل شده است و باعث می شود Coil بتواند به جلو و عقب حرکت کرده و در جای خود فیکس شود.

تفاوت بین توییتر و دو نوع پخش کننده دیگر مربوط به سایز آنها است. یک ووفر بزرگترین نوع پخش کننده است و به منظور تولید صداهای با فرکانس پایین ساخته شده است. در حالیکه توییترها بسیار کوچکتر هستند و برای تولید صدا با بالاترین فرکانس ها می باشند.

تعجب آور نیست که مدرنج ها طیف فرکانس متوسط بین فرکانس های ووفرها و توییترها را تحا پوشش قرار می دهد. سایز توییتر فرکانس را نشان می دهد به این دلیل که برای ساخت امواج فرکانس بالاتر، دیافراگم باید با سرعت بالاتری ارتعاش ایجاد کند.

بسیار بعید است که یک پخش کننده با سایز بزرگ بتواند ارتعاش بسیار سریع مانند توییتر درست کند. اغلب یک استریو سیگنال های الکتریکی اش را به فرکانس های مختلف تقسیم می کند و هر سه نوع مختلف پخش کننده ها هر کدام وظیفه ایجاد فرکانس مربوط به خود را به صورت جداگانه ایفا می کنند. در اثر مواقع انواع پخش کننده ها در کنار هم در یک بدنه قرار داده می شوند.

مرکز خرید